من از اون آدم‌هام که همه‌چی باید دقیق و درست باشه. قبل از خروج از خونه، چند بار چک می‌کنم گاز بسته باشه، در قفل شده باشه، یا لپ‌تاپم خاموش باشه. گاهی تا نیم ساعت، عقب‌گرد دارم. این وسواس همیشه باهامه؛ صدای دائمی تو ذهنم که می‌گه «یه بار دیگه چک کن، یه بار دیگه…».

یه روز که برای اولین بار قرار بود تو یه کلاس مدیتیشن شرکت کنم، از همون اول ذهنم مقاومت می‌کرد. وسط تمرین تنفس، داشتم فکر می‌کردم نکنه کلیدو جا گذاشته باشم. اما مربی یه جمله گفت که مثل پتک خورد تو سرم:«اگر بتونی فقط همین یه دم و بازدم رو با همه وجودت تجربه کنی، یعنی زنده‌ای.»

اون لحظه برای اولین بار توی سال‌ها، سعی کردم فقط باشم. نه بررسی کنم، نه درست کنم، فقط تنفس کنم.راستش هنوز هم کامل رها نشدم، ولی همون تجربه کوچیک یه چیزی رو توی من روشن کرد:‌زندگی در لحظه، جاییه که وسواس‌هام صداشون ضعیف‌تر می‌شه