در جهانی که مدام فریاد می‌زند «بیشتر»، «بهتر»، «کامل‌تر»، شاید شجاعانه‌ترین کار این باشد که بگویی: «همین‌که هستم، کافی‌ست.»

نه از سر تنبلی، بلکه از روی آگاهی. از درک این‌که ارزش تو، به عملکردت گره نخورده.

تو همان‌طور که هستی، لایق مهربانی، لذت، و آرامشی.

وقتی کافی‌بودن کافی است، زندگی ساده‌تر، سبک‌تر و شادتر می‌شود. نه چون همه‌چیز کامل است، بلکه چون تو دیگر منتظر نمی‌مانی تا کامل شوی تا بالاخره اجازه بدهی خوشحال باشی.

در مسیر در تعقیب خوشحالی، این شاید یکی از مهم‌ترین ایستگاه‌ها باشد: جایی که بفهمی تو، همین حالا، همین‌قدر که هستی، برای زندگی‌کردن کافی‌ای