روز ۱ تا ۳:

سخت‌ترین بخش برای من «ترک دکمه Snooze» بود. تکنیک ۵-۴-۳-۲-۱ به من کمک کرد بدون بحث با مغزم بلند شم. حس خاصی از شادی نبود، اما حس «کنترل» داشتم.

روز ۴ تا ۷:

نور صبح + پیاده‌روی ۱۰ دقیقه‌ای واقعاً روی خلقم اثر گذاشت. ظهرها کمتر کرخت بودم. نوشتن ۳ مورد سپاسگزاری بعضی روزها برام تصنعی بود، ولی بعد چند روز، شروع کردم چیزهای خیلی کوچک رو دیدن… از یک فنجان چای خوب تا لبخند یک نفر در صف نان.

روز ۸ تا ۱۴:

چیزی که جدی دیدم؟ ذهنم فشار انتخاب‌های صبح (چی بپوشم، چی بخورم، از کجا شروع کنم؟) رو کمتر حس می‌کرد. چون شب قبل آماده می‌کردم. «Rule of 3» هم باعث شد از شلوغ‌کاری لیست کارها خلاص شم. انرژی‌ام ثابت‌تر شد و کارهای مهم‌ترم به انجام رسیدند.